باورهای نادرست درباره اختلال اوتیسم که بين مردم بسيار شايع است

اختلال اوتیسم (درخودماندگی) به دليل ماهيتی که دارد، همواره در معرض شايعه ‌ها و باورهای نادرست بسياری بوده و هستند. برخی از اين شايعه‌ ها می‌ توانند باعث نااميدی بسياری از والدين کودکان مبتلا به اوتیسم شوند. به همين دليل، بسيار مهم است که شما بتوانيد اين باورهای نادرست را از حقايق علمی تميز دهيد و تحت تأثير آن ‌ها واقع نشويد. در اين مقاله سعی داریم برخی از اين شايعه ‌ها را بررسی کنیم و در کنار آن‌ ها، باورهای درست و علمی را عنوان کنیم.

♣ اختلال اوتیسم بسيار نادر است.

شايد در گذشته چنين بوده؛ ولی در حال حاضر، اوتیسم يکی از شايع‌ ترين اختلالات تحولی است.

♣ اوتیسم، يک اختلال جديد است.

در واقع، اولين مورد اين اختلال، پسر نوجوانی‌ بود که توسط ژان ايتارد در سال ۱۷۹۹ کشف و گزارش شد. پس اوتیسم، چندان هم جديد نيست!

♣ اوتیسم در نتيجه محروميت و استرس های هيجانی و عاطفی بروز پيدا می کند.

اوتیسم، يک ناتوانی تحولی است و عمدتاً از آسيب‌ های زيستی در کارکرد مغز ناشی می‌ شود.

♣ اوتیسم ناشی از شيوه تربيتی مادران سرد و بدون عاطفه است.

همانطور كه در مورد قبل نیز گفتیم، اوتیسم عمدتاً از آسيب‌های زيستی که در مغز وجود دارد نشأت گرفته است و مشکلات عاطفی و هیجانی در بروز آن نقش ندارند.

♣ اوتیسم، با شيوه های غلط فرزندپروری والدين همچون طرد و بی‌تفاوتی مرتبط است.

بروز اوتیسم با شيوه فرزنـدپروری والدين ارتباطی ندارد. اختلال اوتیسم یا درخودماندگی، زیستی است و در سنین پایین نشانه های خود را آشکار می کند.

♣ افرادی که دچار اوتیسم هستند، نمی توانند آموزش ببينند.

افراد دچار اختلال اوتیسم یا درخودماندگی، چنانچه از آموزش ‌های ساختاريافته در مدرسه و خارج از مدرسه بهره‌ مند شوند، می ‌توانند استعدادهای خود را بالفعل کنند و نهایت بهره را از آن ها ببرند.

♣ افـراد دچار اختلال اوتیسم، تعاملات اجتماعی را دوست ندارند و از آن فرار می کنند.

اغلب افراد مبتلا، مشتاق هستند که دوست پيدا کنند، ولی به علت ناتوانی‌ شان در مهارت‌ های اجتماعی، قادر به انجام اين کار نيستند و از آن اجتناب می‌ کنند.

برای آشنایی با روش های آموزش مهارتهای اجتماعی به کودکان مبتلا به اوتیسم این مقاله را بخوانید.

♣ افرادی که دچار اختلال اوتیسم هستند، ظاهرشان با بقيه فرق می کند.

اوتیسم، يک اختلال نامرئی اسـت؛ اغـلب افـراد مـبتلا به اين اختلال، از نظر ظاهری شبيه به ديگرانند و تفاوتی با آن ها ندارند.

♣ اوتیسم، يک اختلال مختص به دوران کودکی است.

اوتیسم، يک ناتوانی تحولی است و مختص به سنين خاصی نيست. تنها، بروز ويژگی‌ها و نشانه های آن در کودکی، نوجوانی و بزرگسالی متفاوت است.

♣ افراد مبتلا به اوتیسم، دچار عقب ماندگی ذهنی هستند.

اين امر در مورد درصدی از افراد مبتلا درست است ولی بسياري از اين افراد نيز هستند كه از بهره هوشی بالاتر از سطح بهنجار برخوردارند. در واقع مبتلا بودن به اختلال طیف اوتیسم لزوما به معنای ناتوانی ذهنی نیست.