گفتگوی والدین و اثر آن بر IQ فرزندان

والدین

گفتگوی والدین در خانه و اثر آن بر IQ فرزندان

تحقیقات اخیر نشان می دهند که قرار گرفتن کودکان در معرض گفتگوی والدین می تواند نقش عمده ای در تقویت مهارت های ذهنی آن ها داشته باشد. در یکی از این پژوهش ها که از سوی دانشگاه یورک کانادا انجام شد، محققان دریافتند کودکانی که در روز به میزان بیشتری شنونده مکالمات بزرگسالان هستند، به مراتب از توانمندی های غیر کلامی بیشتری نظیر استدلال، فهم اعداد و درک اشکال برخوردارند.

پژوهشگران در این مطالعه از یک روش جدید برای مشاهده و جمع آوری اطلاعات استفاده کردند. در مرحله اول آن ها به مدت ۴۸ ساعت ضبط صوت کوچکی را در لباس ۱۰۷ کودک دو تا چهارساله قرار دادند تا مقدار تعاملات کلامی آن ها با والدینشان و سایر افراد را ثبت کنند.

در ادامه از پدر و مادرها خواسته شد تا فعالیت های خاصی را به منظور سنجش مهارت های شناختی کودکانشان انجام دهند.

کاترینا دایپیس، پژوهشگر و دانشجو دکتری دانشگاه یورک در این زمینه گفت: با استفاده از ضبط صوت توانستیم به شکل بی نظیری تعاملات کودکان با والدینشان را ضبط و ثبت کنیم. به طوری که اگر این شرایط را در آزمایشگاه ایجاد می کردیم نمی توانستیم به داده های تا این حد واقعی دست پیدا کنیم.

گزارش این تحقیق تحت عنوان «A Naturalistic Home Observational Approach to Children’s Language, Cognition, and Behavior» در مجله روانشناسی رشد به چاپ رسید.

او در ادامه اظهار کرد: ما متوجه شدیم که توانمندی های ذهنی کودکان با تعداد کلماتی که از سوی بزرگسالان می شوند ارتباط مثبت دارد. با این حال، به نظر می رسد که تحقیقات بیشتری برای کشف دلایل پنهانی این همبستگی لازم باشد. علت این امر می تواند ناشی از این باشد که قرار گرفتن در معرض اینگونه گفتگوها، فرصت های یادگیری بیشتری را برای کودکان فراهم می کند؛ از جنبه ای دیگر هم می توان گفت کودکان باهوش تر، بزرگسالان خود را بیشتر تحریک می کنند که به میزان زیادتری صحبت کنند.

محققان متوجه شدند که هر چه سطح کیفیت واژه های به کار رفته در گفتگوی والدین بالاتر باشد، می تواند فوایدی در جهت رشد مهارت های زبانی کودک به همراه داشته باشد. به عبارت دیگر، گنجینه ای غنی از واژگان در صحبت های آن ها تأثیر مثبتی بر توسعه دایره لغات کودکان می گذارد.

کارشناسان همچنین از داده های ضبط شده برای تعیین اثر سبک های فرزندپروری بر رفتار کودکان استفاده کردند.

دکتر دایپیس و همکارانش دریافتند والدینی که از سبک فرزندپروری مثبت برخوردارند، یعنی حامی و نسبت به نیازهای کودکانشان پاسخگو هستند، کودکانی دارند که کمتر نشانه های بی قراری، پرخاشگری و نافرمانی در آن ها مشهود است.

پروفسور سوفی فن استوم، نویسنده ارشد این مقاله گفت: این مطالعه تا کنون بزرگترین مشاهده طبیعت گرایانه در زمینه سال های ابتدایی زندگی انسان ها بوده است.

او همچنین در ادامه گفت: این مطالعه اهمیت توجه به تجربیات اولیه زندگی را به عنوان معیارهایی پویا و قابل انعطاف روشن می سازد. آگاهی نسبت به این تحقیق به ما کمک می کند تا به درک متقابلی از اثر تجربیات محیطی و تفاوت های فردی کودکان بر فرآیند رشد برسیم.

کلمات کلیدی: هوش، فرزندپروری، IQ، سبک زندگی

نویسنده: محمد احمدوند

کلینیک‌های آتیه

فهرست