آیا مادران با کودکان بیش‌فعال، دوران بارداری متفاوتی دارند؟

نقص‌توجه-بیش‌فعالی یا به اصطلاح ADHD از اختلالات در دوران کودکی است که سه علامت اصلی دارد: بی‌توجهی، بیش‌فعالی و کنترل ضعیف روی رفتار. معمولا این کودکان تا زمان مدرسه اختلالشان تشخیص داده نمی‌شود. در زمان مدرسه است که آنها باید از توانمندی‌های ذهنی توجه و تمرکز و نشستن سر کلاس استفاده کنند تا در تحصیل عملکرد مناسبی داشته باشند. در همین زمان است که به دلیل ناتوانی در توجه و ننشستن سر کلاس، معلمان والدین را از مشکل آگاه می‌کنند. اما آیا بیش‌فعالی در دوران‌های مختلف پیش از دبستان هم قابل تشخیص است؟ آیا می‌توان بر اساس علائم این دوران در مورد احتمال مبتلا بودن کودک به نقص‌توجه و بیش‌فعالی نظر داد و با چه درصدی می‌توان عنوان کرد که این کودک در سال‌های بعدی در رفتارش در مدرسه به مشکل خواهد خورد؟ آیا می‌توان براساس این شواهد در مورد راهکارهای ممکن برای کاهش علائم در سال‌های بعدی اقدام کرد؟ متخصصان ADHD معمولا اظهار می‌کنند که ADHD در دوران نوزادی و سال‌های پیش از دبستان چندان ملاک‌های درستی برای تشخیص ندارد. مگر در شرایطی که علائم و نشانه‌های ADHD بسیار برجسته هستند و متخصص با دقت بهتری می‌تواند تشخیص بالینی بگذارد. مطالعات ذکر می‌کنند که مشکلات بیش‌فعالی و کنترل پایین روی رفتار در این سال‌ها آسان‌تر قابل تشخیص است و این درحالی است که در مورد مشکلات توجه و تمرکز کمتر می‌توان با قطعیت نظر داد. اما با همه اینها علائم و نشانه‌های گزارش شده‌اند که در ADHDها در دوران پیش‌دبستانی بیشتر بوده است. مثلا مشکلات در نشستن و یا رابطه با همسالان. اما در مورد دوران بارداری مادر شرایط می‌تواند چگونه باشد؟ آیا مادران کودکان ADHD دوران بارداری متفاوتی را به نسبت با مادران کودکان عادی می‌گذرانند؟ مطالعات چه چیزی را نشان داده‌اند؟
مطالعات متعدد نشان می‌دهند که احتمال ابتلا به نقص‌توجه و بیش‌فعالی در کودکانی که مادرانشان در دوران بارداری یا زایمان مشکلاتی را تجربه می‌کنند، بیش از کودکانی است که مادرانشان چنین مشکلاتی را تجربه نکرده‌اند. این مساله در مورد عفونت‌های مکرری که مادر دوران بارداری تجربه می‌کند نیز صادق است. اما به نظر نمی‌رسد نوع مشکل یا عفونت به اندازه تعداد کل مشکلات یا عفونت‌هایی که مادر تجربه می‌کند در بروز این اختلال اهمیت داشته باشد. ممکن است این مشکلات با ایجاد مداخله در رشد طبیعی مغز جنین، موجب بروز نقص‌توجه-بیش‌فعالی در کودک شوند. یا ممکن است که عامل سومی در کار باشد: نقص‌توجه و بیش‌فعالی در مادر. وجود این اختلال در مادر موجب مراقبت ضعیف‌تر از خود پیش از تولد کودک می‌شود و مشکلات و عارضه‌های بیشتری در طی دوران بارداری برای وی ایجاد خواهد کرد. این مثالیاز همبستگی غیر سببی است.
حقیقت این است که شواهد اندکی مبنی بر نقش این مشکلات و عارضه‌های دوران بارداری در ایجاد نقص‌توجه و بیش‌فعالی وجود دارد. چهل سال قبل، شواهد متعددی نشان می‌دانند که امکان دارد مشکلات بارداری و زایمان، خطر ایجاد نقص‌توجه-بیش‌فعالی را در نوزادان افزایش دهد. به‌عنوان مثال، دکتر نیکلز و همکارانش در مطالعه‌ای موسوم به «پروژه همکاری قبل از زایمان» که در دهه ۱۹۷۰ میلادی اجرا شد، دریافتند که بروز مشکلات زیر قبل از زایمان و حین زایمان احتمال ابتلا به نقص‌توجه و بیش‌فعالی در کودک را اندکی افزایش می‌دهد: تعداد سیگارهایی که مادر در طول روز و روزانه می‌کشد، تعداد حملات صرع در مادر، تعداد دفعاتی که مادر در دوران بارداری بستری می‌شود، مشکلات تنفسی کودک حین و پس از زایمان و همچنین وزن و سلامت جفت پس از زایمان. نرخ بالای مشکلات یاد شده، این احتمال که کودک علائم نقص‌توجه و بیش‌فعالی را نشان دهد را افزایش خواهد داد و هر چه مشکلات مادر بیشتر و بدتر باشد، علائم کودک نیز بیشتر و بدتر خواهد بود.
مطالعات انجام شده روی نوزادان زودرس و دارای وزن کم در هنگام تولد نشان می‌دهد که احتمال بسیاری وجود دارد که این نوزادان به نقص‌توجه و بیش‌فعالی مبتلا شوند، این احتمال گاهی پنج تا هفت برابر بیشتر از سایر کودکان است. طبق مطالعه‌ای، شاید دلیل این امر آن باشد که این نوزادان بیشتر در معرض خطر خونریزی‌های کوچک مغزی هستند و به نقص‌توجه و بیش‌فعالی و سایر اختلالات روانشناختی مبتلا خواهند شد در حالی که احتمال بسیار کمی وجود دارد که کودکان فاقد این خونریزی‌ها به چنین مشکلاتی دچار شوند.
با این حال مطالعات پژوهشی همچنان در مورد دوران بارداری مادران کودکان بیش‌فعال نیاز دارد تا تحقیقات بیشتری را انجام دهند و بهتر بتوانند عوامل دوران بارداری را مشخص کنند. اما نکته قابل توجه رعایت نکات ضروری و عمومی مهم در دوران بارداری برای حفظ سلامت مادر و جنین است. در هر حال مادران باید توجه داشته باشند که رعایت نکات بهداشتی در دوران بارداری در اولویت قرار دارد. مرکز اعصاب و روان آتیه درخشان ذهن با فراهم کردن امکانات درمانی در درمان بیش‌فعالی و همچنین با تاسیس کلینیک بارداری و نوپایی، خدماتی را به مادران باردار و همچنین خانواده‌هایی که می‌خواهند بچه‌دار شوند ارائه می‌دهد تا این مادران در نهایت سلامت و با کمترین اضطراب و پرهیز از افسردگی، دوران بارداری سالمی را بگذرانند. حقیقت این است که شواهد اندکی مبنی بر نقش این مشکلات و عارضه‌های دوران بارداری در ایجاد نقص‌توجه و بیش‌فعالی وجود دارد. چهل سال قبل، شواهد متعددی نشان می‌دانند که امکان دارد مشکلات بارداری و زایمان، خطر ایجاد نقص‌توجه-بیش‌فعالی را در نوزادان افزایش دهد. به‌عنوان مثال، دکتر نیکلز و همکارانش در مطالعه‌ای موسوم به «پروژه همکاری قبل از زایمان» که در دهه ۱۹۷۰ میلادی اجرا شد، دریافتند که بروز مشکلات زیر قبل از زایمان و حین زایمان احتمال ابتلا به نقص‌توجه و بیش‌فعالی در کودک را اندکی افزایش می‌دهد: تعداد سیگارهایی که مادر در طول روز و روزانه می‌کشد، تعداد حملات صرع در مادر، تعداد دفعاتی که مادر در دوران بارداری بستری می‌شود، مشکلات تنفسی کودک حین و پس از زایمان و همچنین وزن و سلامت جفت پس از زایمان. نرخ بالای مشکلات یاد شده، این احتمال که کودک علائم نقص‌توجه و بیش‌فعالی را نشان دهد را افزایش خواهد داد و هر چه مشکلات مادر بیشتر و بدتر باشد، علائم کودک نیز بیشتر و بدتر خواهد بود.

(۶) بازدید

 

اثر هالو (Halo) و ADHD

اصطلاح اثر هالو به چگونگی ادراک یک سری از رفتارهایی که می‌توانند روی رفتارهای مختلف و نامربوط اثر بگذارند، اطلاق می‌شود. به طور ساده، ما یک رفتاری را می‌بینیم و درنتیجه عقیده داریم رفتار دیگری را می‌بینیم که واقعا وجود ندارد. اثرات هالو یک نگرانی هستند، چون آنها می‌توانند بصورت بالقوه نتایج رفتارهای مقیاس‌های درجه‌بندی رفتار را تحت تاثیر قرار دهند. نگرانی در این است که رفتارهای مقابله‌ای (مثل ناسازگاری) معلمان را وادار می‌کنند تا وجود رفتارهایی را به عنوان علائم نقص‌توجه و بیش‌فعالی ثبت کنند (مثل بی‌توجهی و بیش‌فعالی) که این منجر به یک تشخیص نادرست می‌شود. به علاوه دلایلی هست که عواملی مانند سیستم اجتماعی و اقتصادی ضعیف و قومیت و نژاد می‌توانند اثرات هالو را ایجاد کنند و درنتیجه ارزیابی درست را با مشکل مواجه کنند. شواهدی وجود دارد که اثرات هالو به صورت روشنی می‌توانند روی ارزیابی والدین و معلم از علائم نقص‌توجه و بیش‌فعالی کودک تاثیر بگذارد. وقتی معلمان مدرسه ابتدایی ویدئوهایی از رفتارهای دانش‌آموزان در رابطه با اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی و نافرمانی و رفتارهای مقابله‌جویانه را بررسی کردند، آنها در ارزیابی بی‌توجهی و بیش‌فعالی درست عمل کردند (یعنی علائم ADHD) اما وقتی دانش‌آموزان رفتارهایی را در رابطه با اختلال نافرمانی و رفتار مقابله‌جویانه نشان دادند (مثل مخالفت و ناسازگاری) و البته نه اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی، معلمان رفتارهایی را در رابطه با اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی ثبت کردند و این درحالی بود که این مشکلات اصلا در کودکان وجود نداشتند. این نتایج به این معنی است که معلمان به طور اشتباه کودکی که علائم اختلالی دیگر مانند رفتار مقابله‌جویانه را نشان می‌داد را همانند رفتارهای نشان‌دهنده اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی ارزیابی کردند، یعنی اثر هالو.
جنسیت نیز می‌تواند منجر به اثرات هالو گردد. دکتر جکسون و دکتر کنبگ در سال ۲۰۰۴ متوجه شدند که وقتی دختران و پسران همان مقدار از علائم اختلال رفتارهای مقابله‌جویانه را نشان می‌دهند، معلمان تمایل دارند تا پسران را به عنوان نشان‌دهنده بیشتر علائم اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی نمره‌دهی کنند. به هر حال برعکس این نیز برای اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی درست است. دخترانی که علائم این اختلال را نشان می‌دهند از نظر اختلال رفتارهای مقابله‌جویانه بیشتر از پسران مورد نمره‌دهی قرار می‌گیرند.
اندازه گرفتن اثرات هالو در روند ارزیابی مشکل است. چرا که ممکن نیست گفته شود که «خوب واضح است این حالتی از اثرات هالو است». یکی از راه‌ها برای ایجاد چنین تمایزی مشاهده کامل به وسیله کسی است که به طور مناسب در تشخیص اختلالات روانی آموزش دیده است و می‌تواند تفاوت‌های بین اختلالات مختلف را تشخیص دهد. از این رو نیاز به انواع ارزیابی‌ها در روند اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی وجود دارد. به هر حال، دانستن اینکه عواملی مانند جنسیت و رفتارهای مقابله‌جویانه می‌توانند اثرات هالو را ایجاد کنند، ممکن است به کاهش اثرات بالقوه آنها کمک کند. متاسفانه احتمال کمی هست که اثرات هالو کاملا از فرآیند ارزیابی کنار گذاشته شود.
این مساله در مورد اختلال نقص‌توجه و بیش‌فعالی باعث می‌شود تا والدین، معلمان و همچنین حتی متخصصان روانشناسی در صورتی که اطلاعات اشتباهی را از والدین دریافت کنند، دچار اشتباه شوند و بجای تدارک درمان‌های موثر در ADHD، روی درمان‌ اختلال‌های دیگر مثلا رفتارهای مقابله‌جویانه تمرکز کنند. اما آیا راه چاره‌ای وجود دارد تا والدین، معلمان و بخصوص متخصصان را در تشخیص درست ADHD کمک کند؟ در سالهای اخیر روش‌های تشخیصی دقیق‌تری بوجود آمده‌اند که می‌توانند ADHD را تشخیص دهند و متخصص را در تشخیص‌گذاری درست‌تر یاری دهند. از جمله این ابزارها، آزمون‌های کامپیوتری ارزیابی توجه و تمرکز و مخصوص ADHD هستند. آزمون IVA یکی از این ابزارها است. این آزمون با اجرای تست‌های کامپیوتری و بررسی دقیق توجه و تمرکز کودک و همچنین بیش‌فعالی او، نمرات دقیقی را از میزان توجه و تمرکز کودک و هچنین بزرگسال بیش‌فعال در کارها به متخصص ارائه می‌دهد. این تست دو نوع توجه دیداری و شنیداری را با هم می‌سنجد و آن را در ترکیب با میزان کنترل کودک روی رفتارهایش به متخصص روانشناس ADHD گزارش می‌دهد. در کنار IVA نقشه مغزی یا QEEG وجو دارد که با دقت بسیار بهتری می‌تواند در تشخیص ADHD موثر باشد. دقت این ابزار به گونه‌ای است که سازمان غذا و دارو آمریکا استفاده از آن را در تشخیص ADHD با استفاده از میزان وجود موج‌های تتا و بتا در مغز کودک تایید کرده است.
QEEG از ابزارهای تشخیصی در اختلالات مختلف روانی است که از امواج مغزی استفاده می‌کند. این ابزار با محاسبه هر کدام از امواج مغزی در مغز کودک و افراد بزرگسال و محاسبه رابطه آنها با یکدیگر مقیاسی را به متخصص می‌دهد تا بتواند با دقت و درستی بسیار بالایی در مورد بیش‌فعالی و مشکل در توجه و تمرکز نظر بدهد. سازمان غذا و دارو آمریکا تایید کرده است که درصورتی‌که میزان تتا در مغز کودک دو، سه یا چهار برابر موج بتا باشد، متخصص می‌تواند تشخیص ADHD را بگذارد. متخصص تشخیص ADHD با استفاده از این تناسبی که QEEG مشخص می‌کند، دقت در کار را بالا می‌برد و به دور از اثر هالو کودک را برای دریافت درمان درست ارجاع می‌دهد. استفاده از تست‌های کامپیوتری، پرسشنامه‌های سنجش بیش‌فعالی مانند پرسشنامه کانرز و نقشه مغزی (QEEG) از خدمات ویژه در مرکز آتیه است که بصورت تخصصی انجام می‌شود و با استفاده از ارزیابی متخصصان خبره در حوزه تحلیل امواج مغزی و تشخیص ADHD، دقت در تشخیص را بالا می‌برد.

(۷) بازدید

 

چرا نمی‌توانیم تمرکز کنیم؟

چرا نمی‌توانیم تمرکز کنیم؟

امروزه عوامل مهمی مانند تمرکز و توجه که در زندگی افراد نقشی کلیدی دارند، بنا به دلایل اجتماعی و فردی رفته رفته رو به کاهش هستند. کاهش توانایی تمرکز کردن بر روی وظایف کوچک و بزرگ می‌تواند مشکلات زیادی را برای شما به وجود بیاورد و زندگی شما را مختل کند.

زمانی که توانایی خود در تمرکز کردن را از دست دهید، ذهن شما قادر نخواهد بود تا روی فعالیتی که قصد انجام آن را دارید متمرکز شود. برای مثال در حال کتاب خواندن هستید و در حالی که به کلمات نگاه می‌کنید، غرق در افکار دیگری می‌شوید، یا تصمیم می‌گیرید به برنامه ریزی و کار روزمره خود بپردازید، اما ناگهان به خودتان که می‌آیید و می‌بینید در رویای خود در یک خیابان در حال قدم زدن هستید.

آیا تا به حال به این فکر کرده‌اید که چرا نمی‌توانید تمرکز کنید؟ امروزه متهم ردیف اول هر اتفاقی، تکنولوژی است، زیرا گوشی‌های هوشمند، تبلت و لپ‌تاپ، همه و همه بخش انبوهی از تمرکز ما را از آن خود کرده‌اند. اما اگر بخواهیم واقع‌بینانه به موضوع نگاه کنیم، خواهیم دید که تکنولوژی تنها دلیل عدم تمرکز ما نیست.

در ادامه به دلایل فیزیکی و روانی عدم تمرکز و همچنین راه‌های افزایش تمرکز می‌پردازیم.

  • اضطراب

نگرانی و فکر کردن بیش از حد، تمام تمرکز شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد و شما نمی‌توانید روی افکار و کارهای اصلی خود تمرکز کنید. اضطراب و استرس از آن لحظه‌ای که شما را فرا می‌گیرد، تا لحظه بیرون آمدن از آن، ذهن و تمرکز را کاهش می‌دهد و شما را در بدترین لحظات، افکار و حالت قرار می‌دهد که نه تنها واقعی نیستند، بلکه به احتمال زیاد حتی اتفاق نخواهد افتاد.

  • خستگی

در کنار استراحت کم، یکی دیگر از دلایل خستگی مفرط، کار بیش از حد است، به طوری که مغز شما را تحت تاثیر قرار می‌دهد و مغز شما نسبت به همه‌ اینها حساس شده و سبب عدم تمرکز می‌شود.

  • افسردگی

کمبود تمرکز یکی از نشانه های رایج افسردگی است. گاهی اوقات افسردگی عمیق می تواند کار یا مطالعه را به طور موثری غیرممکن کند و ممکن است نیاز به درمان پزشکی داشته باشد.

 

  • کمخوابی

کاهش یا مختل شدن خواب می تواند منجر به عدم تمرکز در روز بعد شود. در صورتی که خواب شما به مدت طولانی با اختلال مواجه باشد، باید سریعاً برای درمان آن اقدام کنید تا علت اصلی آن کشف و برطرف شود.

 

  • مصرف الکل یا مواد مخدر

وابستگی به الکل یا حتی استفاده تفریحی الکل یا مخدرها باعث می شود که عملکرد مغز را به کمتر از حد مطلوب می‌رساند. بعلاوه، برخی از داروها نیز ممکن است چنین اثری داشته باشند، بنابراین باید حتماً با مشورت و تجویز پزشک مصرف شوند.

  • سکته مغزی

بروز مشکل در جریان خون در مغز می تواند باعث تغییر در عملکرد مغز، و در نتیجه گاهی اوقات سبب از دست دادن حافظه و یا عدم تمرکز می‌شود. در این حالت، کاردرمانی می تواند به بازسازی برخی از مهارت های ذهنی کمک کند.

  • مشکلات تیروئید

کم‌کاری تیروئید می تواند منجر به تغییر در فعالیت سلول‌های مغزی شود که این امر می‌تواند به کاهش توانایی فرد در تمرکز کردن منجر شود.

  • کم خونی

کاهش سطح گلبول های قرمز خون مانع از انتقال منظم اکسیژن در بدن شده و می‌تواند باعث ضعف و خستگی شود که از عوامل بروز عدم تمرکز می‌باشند.

  • آسیب رسیدن به سر

در حالی که یک ضربه جزئی به سر در هنگام ورزش باعث ایجاد سردرگمی موقت می شود، آسیب‌های جدی‌تر مانند تصادف اتومبیل می‌تواند باعث آسیب دائمی شده و منجر به بروز مشکلات شدید در تمرکز کردن شود. در افراد مسن نیز به زمین افتادن یکی از علل شایع آسیب رسیدن به سر است و می تواند منجر به سردرگمی و اختلال در تمرکز شود. برای به حداقل رساندن این عوارض باید بلافاصله پس از آسیب، برای درمان آن اقدام کرد.

  • سردرگمی در کار

این مساله که ندانید دقیقا چه کاری را می‌خواهید انجام دهید یعنی مسیر و هدف تعیین شده‌ای برای فعالیت‌ها و وظایف خود نداشته باشید، باعث می‌شود تا در انجام کارهایتان دچار عدم تمرکز شوید.

تمرکز کردن مهارتی است که اگر با اختلال مواجه شود، می‌تواند مانع از انجام فعالیت‌های شما شده و زندگی روزمره‌تان را با مشکل مواجه کند. بنابراین باید ناتوانی در تمرکز کردن را جدی بگیرید و برای برطرف کردن آن اقدام کنید.

برای بررسی توانایی تمرکز کردن آزمون‌هایی طراحی شده‌اند که یکی از پیشرفته‌ترین این آزمون‌ها، آزمون سنجش توجه و تمرکز IVA است. این آزمون قادر است سطح توجه و تمرکز را در بازه سنی کودکی تا بزرگسالی، به دقت اندازه‌گیری کند و از این طریق، به تشخیص و برطرف کردن ناتوانی در تمرکز کمک کند.

آزمون دیگری که برای ارزیابی تمرکز به کار می‌رود، آزمون ارزیابی توجه و تمرکز کوتاه‌مدت COG می‌باشد. این آزمون نیز با ارزیابی مهارت‌های شناختی مانند دقت، توجه و تمرکز، مشخص می‌کند که فرد تا چه میزان در تمرکز کردن مشکل دارد.

امروزه روانشناسان و روان‌پزشکان بر این باورند که برای کمرنگ کردن اثرات عدم تمرکز در زندگی بهتر است از چالش‌های ذهنی و فعالیت‌های بدنی مختلفی استفاده کنیم:

  • تلاشکنیدتا یکچالشجدیددرفعالیت‌هایذهنیخودبگنجانید،بهعنوان مثال،یادگیرییکزبانجدیدو یانحوهنواختن یکی از آلاتموسیقی
  • ورزش‌هایی را کهبرایحفظ سلامتقلبوریه‌ها مفید هستند، انجام دهید
  • تمریناتذهنی مانند جدول و معما را در برنامه خود بگنجانید
  • بازی‌هایکامپیوتریاستراتژیکمی‌توانندسرگرم‌کنندهوچالشبرانگیز باشندالبته به شرطی که خشن نباشد
  • دقتکنیدکه زماناستراحتوخوابکافیداشتهباشید
  • هرچه سریعتر برای درمان افسردگی یا اضطراب اقدام کنید

برگرفته از: health24

 

 

 

(۱۸) بازدید

 

پارکینسون (Parkinson’s Disease) یا PD

Parkinson
پارکینسون (Parkinson’s Disease) یا PD
پارکیسون چیست؟
عوامل به وجود آورنده آن ؟
راه های درمان این بیماری ؟
دلایل ابتلا به بیماری ؟

با ما همراه باشید تا بیشتر درباره ی پارکیسون بدانیم

حال است بدانید این بیماری بعد از آلزایمر رایج ترین بیماری مخرب اعصاب به شمار می رود
به صورت خیلی چکیده می توان گفت بیماری پارکینسون یکی از انواع بیماری های نورولوژیک است .
فرد بیمار رفته رفته و به تدریج توانایی جسمی و روحی خود را از دست می دهد و در صورت عدم انتخاب راهکار درمانی مناسب با سرعت بیشتری بر شدت علائم آن افزوده می شود.
PD نوعی بیماری و حالت لرزش در وضعیت استراحت و سکون است که متاسفانه به مرحمت دنیای ارتباطات وتکنولوژی های جدید جوانان را هم به خود مبتلا می سازد و تنها مختص سالمندان نیست
این بیماری پیشرونده است و منجر به کاهش تدریجی عملکرد فرد بیمار می شود.

پس اگر میخواید اطلاعات مفید بیشتری در باره ی این بیماری بدانید این مقاله را تا آخر مطالعه فرمایید.

پارکینسون (Parkinson’s Disease) یا PD
اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکتر جیمز پارکینسون در سال ۱۸۱۷ م تشریح گردید.
دکتر پارکینسون این بیماری را فلج لرزان نام گذاری کرد
اما شاید جالب به نظر رسد که تمامی افراد مبتلا به بیماری پارکینسون لرزش ندارند.
اشاره کردیم که بیماری پارکینسون از شایع ترین بیماری های مخرب اعصاب و روان محسوب میشود.
مغز بخشی از سیستم اعصاب است.
مغز نیز خود از بخش های مختلفی تشکیل گردیده است.
ساقه مغز قسمتی از مغز می باشد که در قسمت پایینی مغز جای دارد و خود در بر گیرنده مغز میانی، پل مغزی و بصل النخاع است.
داخل ساقه ی مغز منطقه کوچکی به عنوان ماده جسم سیاه وجود دارد که در تنظیم حرکات بدن نقش دارد.
این بیماری، سلول ها در جسم سیاه، ساخت دوپامین (یعنی ماده ی شیمیایی که در مغز به ارتباط سلول های عصبی کمک می کند) را متوقف می کنند و در نتیجه دوپامین کاهش می یابد.
به زبان ساده تر پارکیسون در اثر تحلیل سلول‌های مغزی تولید کننده دوپامین به وجود می آید

حال در اینجا به برخی از علامت های عمده بیماری پارکیسون

موارد زیر جزو علامت های اصلی به شمار می روند:
• ارتعاش و لرزش دست و پا در حالت استراحت وسکون
• کندی حرکات
• سختی و خشک شدن دست و پا و بدن
• نداشتن تعادل یا تعادل ضعیف

سایر علائم پارکینسون:
• اختلال در بلع، آبریزش دهان و عدم کنترل آن
• خشک شدن شانه یا شانه ها
• قامت خم و خمیده

مراحل اولیه PD شامل ارتعاش اندام ملایم و معمولاً در یک طرف بدن که احتیاجی به درمان ندارد؛ اما با پیشرفت بیماری لرزش دست‌ها به مراتب خیلی بیشتر از قبل می‌شود، بطوری که فرد بیمار برای کنترل لرزش دست‌های خود مدام اجسام ثابت اطراف خود را در دست می‌گیرد و حتی فرد بیمار احساس می‌کند توانایی عبور از یک در را هم ندارد، مانند این که پایش به زمین چسبیده و خشک شده است.فرد قادر به حرکت نیست.
لازم به ذکر است که بدانید برای کمک به چنین افرادی باید صبر و حوصله پیشه کنید زیرا چنین افرادی خیلی خیلی آهسته عمل میکنند و از حرکت کردن می هراسند.
حال اگر دو یا بیشتر از این علایم در فردی دیده شد،علی الخصوص وقتی که در یک سمت بیشتر از سمت دیگر نمود پیدا کرد بیماری پارکینسون تشخیصی است که بررسی می‌گردد؛ مگر اینکه علایم دیگری همزمان وجود داشته باشد که بیماری دیگری را نمایان کند.شخص بیمار ممکن است در اوایل بیماری خود لرزش دست و پا یا ضعیف شدن و کند شدن عضلات حرکتی خود را درک کند انجام هر کاری بیشتر از قبل برایش به طول می‌انجامد و یا اینکه سختی و خشک شدن حرکت دست و ضعف تعادل را تجربه می ‌کند که در این صورت باید به پزشک مراجعه کرده و راه درمان را پیش گیرد.

حال وقت آن رسیده است که شما را با راه های درمانی پارکینسون آشنا سازیم پس توجه شما را به ادامه مقاله جلب می نماییم. با ما همراه باشید.

درمان پارکینسون
پارکینسون بیماری پیش رونده و در مواقعی غیر قابل درمان است اما نکته ای که نباید از آن غافل شد این است که این بیماری خیلی آرام آرام حرکت می‌کند.ابرای درمان این بیماری میتوان گاهی از داروهایی ننظیر لوودوپا (levodopa) آمانتادین، بی‌پریدن و سلژیلین تجویز کرد و گاه از جراحی نیز استفاده نمود. البته از نقش کاردرمانی و فیزیوتراپی در این زمینه غافل نشوید چون که تا حد زیادی مانع پیشرفت بیماری و محدودیت عملکرد شخص بیمار می‌شود.

امروزه به مدد تکنولوژی های جدید روش های درمانی جدیدتری نیز توسط محققان ابداع شده است .
اکنون ما قصد داریم تا شما را با یکی از متد های جدید درمانی آشنا سازیم.

این روش که “Transcranial Magnetic Stimulation” نام دارد میتواند در جلوگیری از پیشرفت بیماری پارکیسون موثر واقع شود

TMS مخفف شده عبارت “Transcranial Magnetic Stimulation” به معنی تحریک مغناطیسی فرا جمجمه ای است و به روشی غیر تهاجمی جهت تحریک مغز اطلاق می شود یا به عبارت دیگر روش مرسومی است برای تحریک نورون های مغزی.

روش درمانیTMS برای بیماری های میگرن، پارکینسون و حتی سکته مغزی نیز قابل استفاده می باشد.
تحریک مغناطیسی مغز در چندین جلسه متعدد صورت می پذیرد و این درمان دردخاصی را به همراه ندارد و در اغلب اوقات نتیجه مثبتی دارد.

این روش درمانی سیگنال‌های الکتریکی را به مناطق موردنظر مغز ارسال می‌کند تا عملکرد آن بهبود یابد.

تاریخچه ای از روش TMS
این روش اولین بار در قرن نوزدهم میلادی مورد استفاده قرار گرفت.
اولین TMS موفقیت آمیز در سال ۱۹۸۵ م توسط دکتر بارکر در شفیلد انگلستان صورت پذیرفت و هدف اصلی آن نشان دادن انتقال ایمپالسهای عصبی از مغز به نخاع بود.

برخی از مزایای درمان TMS

• هیچ‌ عنصری وارد جریان خون نمیگردد.
• فرد بیمار در مدت زمان درمان بیدار و هشیار است و می‌تواند پس از درمان به زندگی عادی خود بپردازد.
• هیچ‌ شی یا ماده ای وارد بدن بیمار نمی‌شود.
• عوارض جانبی داروها مثل افزایش وزن، خواب‌آلودگی، بی‌خوابی، ناراحتی معده یا مشکلات جنسی در این روش شکل نخواهدگرفت.
• این روش مورد تأیید سازمان غدا و داروی آمریکا (FDA) است
• جلوگیری از ضعف و خستگی
• روش درمانی TMS تحت پوشش بسیاری از بیمه‌ها در سرار کشور قرار دارد
• عدم ایجاد تغییر در اشتهای شخص بیمار

(۲۲) بازدید

 

اختلال اضطراب فراگیر

زندگی در دنیای مدرن و سریع امروزی و همراه ساختن خود در این روند باعث می شود که هر کسی دچار اضطراب شدن را بار ها تجربه کند .
به عنوان مثال، زمانی که قرار است در جمعی به سخنرانی کردن بپردازید و یا زمان رویارویی با مسائل مختلف همچون مشکلات مالی ، مسلم است که شما کم یا زیاد اضطراب داشته باشید که بدون شک تا حدی این اضطراب از دیدگاه پزشکی کاملا طبیعی می باشد. ولی باید توجه داشت که اگر اضطراب در شما بیش از اندازه طبیعی باشد، کنترل زندگی تان را در دست خواهد گرفت و مشکلات مختلفی برای شما به وجود خواهد آورد.
اما واقعا تفاوت و مرز جدا کننده اضطراب طبیعی و اختلال اضطرابی در چه چیزی است ؟
البته که این کار آسان نخواهد بود و احتیاج به بررسی متخصص و پزشک وجود دارد.

دلیل این مسئله چیست ؟
اضطراب در شکل های مختلفی چون حملات اضطرابی، ترس های شدید و اضطراب های اجتماعی نمایان می شود و همین انواع باعث می شود تشخیص آن از اضطراب های معمولی و نرمال بسیار دشوار تر خواهد گردید .
اما با دانستن نشانه هایی که در ادامه متن به صورت خلاصه به آنها اشاره خواهیم کرد، تا حدودی شاید توانایی تشخیص این دو از هم را بدست بیاورید .
ولی اگر حس کردید که به اختلال اضطرابی مبتلا هستید حتما به پزشک متخصص مراجعه نمایید.

اختلال اضطراب فراگیر چه نشانه هایی دارد :
اختلال اضطراب فراگیر، شکل تفکر فرد را تحت تاثیر قرار می‌دهد، اما این تنش عصبی نشانه‌های جسمانی و فیزیکی هم دارد.
نشانه‌های مربوط به این اختلال عبارتند از:
نگرانی و تنش عصبی همیشگی
نگاه دور از واقعیت به مشکلات
نداشتن تمرکز
حالت تهوع
تکرر ادرار و مدفوع
خستگی همیشگی
بدخواب شدن
لرزش دست
زود از کوره در رفتن
بد اخلاقی
گرفتگی عضلات
سر درد های زیاد
تعرق غیر عادی و زیاد‌
مرتب دچار هول و تشویش ناگهانی شدن

علاوه بر این کسانی که به این نوع از اختلال دچار هستند، اکثر اوقات از دیگر اختلالات اضطرابی مانند فوبیا و پانیک، افسردگی، اعتیاد به الکل و مواد مخدر نیز رنج می‌برند.

عوامل به وجود آورنده اختلال اضطراب فراگیر :

عوامل ژنتیکی
ژنتیک شما نقش اساسی در ابتلا و گسترش اختلال اضطراب فراگیر در شما دارد. محققین دست یافته اند، افرادی که اقوام درجه یک آنها به اختلال اضطراب فراگیر دچار هستند احتمال ابتلا آنها نسبت به بقیه بالاتر خواهد بود.

تجربیات و خاطرات فرد در دوره های محتلف زندگی
با وجود اینکه ژنتیک نقش بسیارمهمی در به وجود آمدن مشکل اختلال اضطراب فراگیر دارد ولی اکثرا در ایجاد این اختلال به فاکتور های دیگری همچون فاکتورهای محیطی، روانی و اجتماعی ارتباط دارد. تحقیقات حوزه سلامت روان نشان داده است که ریسک ابتلا به این اختلال در افرادی که در کودکی دچار یک ضربه ای روحی شده اند بیشتر خواهد بود.

فاکتورهای مربوط به سبک زندگی افراد
کافئین و مواد دارای کافئین به عنوان یکی از مواد غذایی شناخته شده نقش بسزایی در ایجاد انواع مختلف اضطراب ها خواهد داشت. پس همان جور که بیان شد ممکن است میزان قابل توجهی از فعالیت های روز مره ما ، خود جزو فاکتور های تشدید این اختلال محسوب شوند.

روش های درمان نمودن اختلال اضطراب فراگیر
دارو درمانی :
دارو‌های تجویزی مربوط به اختلال اضطراب فراگیر، برای اشخاصی که زندگی روزمره‌ شان با مشکل رو به رو شده است، بسیار مفید هستند. اما باید توجه داشت که برای درمان های کوتاه مدت استفاده می‌ شوند. زیرا امکان دارد که باعث بروز عوارض در فرد تحت درمان بشوند. این دارو‌ها از خانواده بنزودیازپاین هستند و به عنوان آرام بخش و خواب آور (از بین برنده احساسات شدید و اضطراب) استفاده می‌شوند. به عنوان نمونه می‌توان به زاناکس، لیبریوم، والیوم و اتیوان اشاره نمود.
لازم به ذکر است که این دارو ها در کل دارای عوارض جانبی هستند و این اثرات معمولا شامل خواب آلودگی، افزایش وزن، تهوع و مشکلات جنسی است.

درمان‌ های رفتاری – شناختی :
اکثر مبتلایان برای درمان اضطراب خود از روان درمانی های شناختی و رفتاردرمانی بهره می‌برند. در این درمان، افراد یاد می گیرند تا چگونه الگوهای فکری و رفتاری خودشان را تغییر دهند. آن‌ها خواهند آموخت که بطور واقع گرایانه با نگرانی‌های مختلف خود روبرو شوند تا در دام افکار استرس زا نیفتند. هم چنین تکنیک‌های آرامش بخشی و تنفس های عمیق نیز در جهت کنترل بیشتر و آرامش جسم و روان، به بیماران آموزش داده خواهد شد.
در واقع این روش جزو مناسب ترین روش های درمان این اختلال به شمار می رود، اما بسیار زمان بر است و طول درمان بلند مدتی دارد.

درمان های پزشکی غیر دارویی :
این درمان ها شامل درمان هایی می شوند که با هر روشی بر روی رفع عوامل به وجود آورنده عدم تمرکز همچون افسردگی، بیش فعالی، مشکلات خواب، افکار منفی فعالیت می کنند و در مسیر رفع این عوامل حرکت می کنند .
یکی از اصلی ترین انواع این درمان های غیر دارویی، درمان با روش درمانی rTMS می باشد که زیر مجموعه ی درمان های غیر تهاجمی محسوب می شود.

‏rTMS چیست؟
این اصطلاح مخفف شده عبارت Transcranial Magnetic Stimulation با معنای تحریک های مغناطیسی فرا جمجمه ای می باشد و به یک روش غیر تهاجمی برای تحریک کردن مغز بیمار اطلاق می شود که بر مبنای القای الکترومغناطیسی توسط یک سیم پیچ عایق بنا شده است. این سیم پیج روی سطح پوست سر و در نقطه ای منطبق برناحیه ای از مغز که در ایجاد علایم روان پزشکی یا عصبی تاثیر مستقیم دارند قرار می گیرد. قسمت کویل در دستگاه پالس های مغناطیسی کوتاه مدتی ایجاد می کند. هر پالس مغناطیسی به سهولت و بدون درد، از پوست سر و استخوان و پرده های مغز گذشته و به نورون های عصبی خواهد رسید و باعث فعالیت های کوتاه مدت در نورون های عصبی مربوط به این بخش می گردد.

مکانیسم عملکرد rTMS چیست؟
با توجه به مطالعات گسترده ایی که درمورد اختلالات روانپزشکی و در زمینه متابولیسم مناطق گوناگون مغزی مربوطه صورت گرفته، این نکته مطرح شده است که افزایش یا کاهش متابولیسم مناطق خاصی از مغز باعث به وجود آمدن علایم روانپزشکی می گردد. برای مثال افزایش فعالیت در منطقه به خصوصی از مغز می تواند اختلال افسردگی ایجاد کند. بر این اساس با مهار یا تحریک مناطق مورد بحث می توان برای تخفیف یا درمان کردن این اختلال اقدام نمود.این عمل در rTMS با ایجاد میدان مغناطیسی صورت می گیرد.

فرآیند درمان با rTMS چگونه است؟
این روش درمانی در هر دو دسته ی بیماران سرپایی و بستری شده قابل اجرا می باشد و در قالب جلسات درمانی متعدد تجویز می گردد. در هر جلسه درمانی بیمار بر روی صندلی ساخته شده برای این فرایند درمانی که تا حدودی شبیه به یونیت دندانپزشکی است می نشیند.
درمانگر یا متخصص سر بیمار را در وضعیت مناسب قرار می دهد و شروع به اندازه گیری پارامترهای به خصوصی بر روی سر فرد تحت درمان می نماید تا محل دقیق قرار گیری دستگاه بر روی منطقه مورد نظر سر مشخص گردد. بعد از این مراحل و انجام مراحل اولیه که مربوط به بررسی تنظیمات دستگاه متناسب با شرایط بیمار است ، درمان را شروع می کنند .
هر جلسه حدودا ۲۰ دقیقه زمان می برد و شامل دوره هایی چند جلسه ایی خواهد شد.
نکته مثبت این دسته از درمان ها که rTMS هم یکی از آنها است، کم بودن عوارض جانبی بر خلاف درمان های دارویی و کسب نتایج درمانی مثبت در مدت زمانی قابل قبول می باشد.
در واقع می توان گفت در حال حاضر یکی از مناسب ترین درمان های این دسته از اختلالات همین درمان های پزشکی غیر دارویی که نمونه موفق آن هم rTMS است می باشند.

(۴۱) بازدید

 

رفع مشکل تمرکز شما با نوروفیدبک

مغز هر فردی در واقع اصلی ترین عضو بدن او در هنگام انجام فعالیت های گوناگون است که در ظاهر اهمیت اون شاید دیده نشود ولی در باطن، واقعیت این است که اگر هر کدام از اعضای بدن شما در حال انجام فعالیتی هستن به دلیل کنترل بدون توقف و منظم ذهن و مغز شما می باشد.

یکی از نیاز های هر کس در این دوره زمانی ، استفاده بهینه از توانایی های مغز خود و تمرکز است. انسانی که کنترل ذهنش را در دست داشته باشد از قابلیتی بر خوردار است که او را از هر چالشی سر بلند بیرون می آورد . شاید حتی اغراق نکرده باشیم وقتی بگوییم ذهن متمرکز در هر فعالیتی که به کار گرفته شود موفق خواهد بود.

برای رسیدن به تمرکز، حافظه قوی و کنترل ذهن تصمیم جدی بگیرید و با اراده ای محکم در این راه قدم بگذارید. توجه داشته باشید رسیدن به کامیابی ، موفقیت و آرامش بدون کنترل ذهن ممکن نیست.
کنترل ذهن برای انسان آرامش، شادی و موفقیت را به ارمغان خواهد آورد.
در واقع میزان موفقیت شما به میزانی است که ذهن خود را کنترل کرده باشید.

اما خوب مشکل اینجاست که با تنش های فراوان و خیلی موانع دیگری که برای افراد در طول روز به وجود می آید این توانایی بسیار حیاتی که همان تمرکز است، روز به روز بدون این که فرد متوجه شود شروع به ضعیف تر شدن خواهد کرد.
در حقیقت شما زمانی متوجه این ضعیف شدن می شوید که تا حد قابل توجهی برای تمرکز کردن به مشکل بر خورده این و مدام با مشکلاتی چون کلافگی، گم کردن دسته کلید یا دیگر وسایل، بی هدف گشتن داخل سایت ها در زمان کار و …. رو به رو شده اید .

موانع اصلی در نداشتن تمرکز بالا را می توان مواردی زیر در نظر گرفت :

داشتن ذهن نا آرام یا خشم و کینه شدید

اضطراب ها و نگرانی های مداوم

افکار منفی و بیهوده

داشتن علایق شدید به چیز یا کس، دلبستگی ها و تعلقات

سعی برای تمرکز در هنگام خستگی

انجام کار های خسته کننده و کسالت بار به صورت مدام

گرسنگی و مشکلات مربوط به آن مثل افت قند

حضور مدام در محیط های بی نظم و خیلی شلوغ

کمبود خواب و استراحت کافی

و یکی از اصلی ترین موارد که بیش فعالی یا ADHD نام دارد

شاید تا به امروز برای رفع این مشکل خود کارهای مختلفی انجام داده باشید و روش های بسیاری رو امتحان کرده باشید، اما نکته مهم این جاست که بسیاری از این روش ها درمان کامل نبوده و تنها جزو کمک کنندها هستند.

معمولا روش های درمان این اختلال را می توان به سه دسته کلی تقسیم کرد :
۱- درمان های دارویی
مشکل این نوع از درمان عوارض استفاده از دارو های شیمیایی مورد استفاده است که در بلند مدت خود رو نشان داده و باعث بروز مشکل های دیگه خواهند شد.
۲- اصلاح سبک زندگی
این روش شاید بتوان گفت حقیقتا کم عوارض ترین نوع درمان برای کمبود تمرکز باشد، ولی متاسفانه این نوع درمان خیلی زمان بر می باشد و احتیاج به صبر بسیاری زیادی دارد.
۳- درمان های پزشکی غیر دارویی
این درمان ها شامل درمان هایی می شوند که با هر روشی بر روی رفع عوامل به وجود آورنده عدم تمرکز همچون افسردگی، بیش فعالی، مشکلات خواب و افکار منفی فعالیت می کنند و در مسیر رفع این عوامل حرکت می کنند .
نوروفیدبک:
در حال حاضر و با این سطح از علم که تا به امروز به آن دست آمده می توان از نوروفیدبک به عنوان یکی از بهترین روش های درمان غیر دارویی و به نسبت با نتیجه بخشی کوتاه مدت اختلال عدم تمرکز نام برد .
در واقع برای نحوه عملکرد نوروفیدبک می توان گفت که این روش ناهماهنگی ها مغز را مورد هدف قرار می دهد که البته این ناهماهنگی ها دارای انواع متعددی هستند.

نوروفیدبک چگونه اختلال عدم تمرکز را درمان می کند؟
همان طور که قبلا هم اشاره کردیم برای بهبود یک اختلال، بهترین روش بر طرف کردن دلایل به وجود آورنده ی آن اختلال است و نوروفیدبک هم برای درمان اختلال مورد بحث ما در ابتدا از همین روش استفاده می کند و بعد با تمرین های تخصصی به تثبیت و بهبود کامل اختلال می پردازد .
چند نمونه از مواردی که باعث بروز عدم تمرکز می شود و نوروفیدبک به رفع آنها می پردازد عبارت اند از :
بیش‌فعالی (‏ADHD‏)
برای درمان بیش فعالی(‏ADHD)‏ از neurofeedback بیش از هر بیماری دیگری استفاده شده است.
اضطراب
بسیاری از متخصصان، به کارگیری از این روش برای درمان اضطراب را یکی از عمده‌ترین موارد و زمینه‌های استفاده ‏از neurofeedback می‌دانند.
اختلالات یادگیری
در مورد اختلالات ‏یادگیری، این روش درمانی به تنهایی کافی خواهد بود و نیازی به درمان مکمل نخواهد داشت.
اغلب با کامل کردن یک دوره درمانی کامل، بهبود حاصل ‏می‌شود.
اختلالات خواب
با این روش جدید می‌توان خواب را تنظیم کرد و کیفیت آن را به میزان قابل توجهی بالا برد.
افسردگی
در مورد بیماران مبتلا به افسردگی شدید که هیچ درمانی برای آن‌ها کارساز نبوده، ‏ neurofeedback با بررسی نشانه های زیستی فرد و اعمال درمان مناسب در اغلب موارد نتیجه بخش بوده است‏‎.

(۳۴) بازدید

 

اختلال یادگیری در کودکان چه علایمی دارد؟

اختلالات یادگیری گروهی از اختلالات روانی هستند که ساده‌ترین توانایی‌ها مانند خواندن، نوشتن و حل مسائل ساده ریاضی را برای کودک مختل و دشوار می‌کنند. در ادامه با علائم این اختلال آشنا می‌شویم و یاد می‌گیریم تا با آن چگونه مقابله کنیم.
متأسفانه بسیاری از کودکانی که با اختلالات یادگیری مواجه هستند، قبل از تشخیص این اختلال، بدون این که در مورد آن اطلاعاتی داشته باشند یا در مورد آن صحبت کنند، مدت زیادی به مبارزه با آن می‌پردازند. این اختلال باید از راه درست تشخیص داده شود تا با بهترین راهکار ممکن برای معالجه آن اقدام شود .

انواع رایج اختلال یادگیری

اختلال یادگیری به طور مستقیم برخی از مهارت‌های یادگیری مانند خواندن، نوشتن و محاسبه را تحت تاثیر قرار می‌دهد. اختلال یادگیری ناتوانی ذهنی و فیزیکی نیست و به هیچ عنوان نشان‌دهنده ضعف هوشی کودک نمی‌باشد. اما در عوض، این اختلال تمرکز کودک در مدرسه و توانایی او در انجام و اتمام کارها را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در ادامه با انواع اختلالات یادگیری آشنا خواهیم شد. لازم به ذکر است که هر کودک ممکن است به بیش از یک اختلال دچار شود.
شایع‌ترین اختلالات یادگیری عبارتند از:
اختلال در خواندن (نارساخوانی): یکی از انواع اختلال یادگیری است که در آن، کودک در خواندن، تلفظ و یادآوری کلمات با مشکل مواجه است.
اختلال در محاسبه: این اختلال یادگیری مربوط به یادگیری مفاهیم ریاضی است و باعث بروز مشکل در حل مسائل ساده ریاضی و اتفاقات و حوادث متوالی است.
اختلال در نوشتن: یکی دیگر از اختلالات یادگیری مربوط به نوشتن می‌باشد و مشکلات نگارش، املا و دست‌خط بد را به دنبال دارد.
چه عواملی سبب ایجاد اختلالات یادگیری می‌شوند؟

عواملي كه ممكن است بر گسترش اختلالات يادگيري تأثير بگذارند عبارتند از:

ژنتیک: برخی از اختلالات یادگیری مانند خواندن و اختلالات ریاضی ارثی هستند.
شرایط پزشکی: رشد ضعیف جنین در رحم (محدودیت رشد شدید داخل رحمی)، استعمال الکل یا دارو قبل از زایمان و کم وزنی، عوامل خطرناکی هستند که ارتباط مستقیم با اختلالات یادگیری دارند. آسیب رسیدن و ضربه دیدن سر نیز ممکن است در ایجاد اختلالات‌ یادگیری ‌نقش‌ داشته ‌باشند.
عوامل محیطی: قرار گرفتن در معرض میزان زیادی سرب، احتمال ابتلا به اختلالات یادگیری را بالا می‌برد.

علائم اختلالات یادگیری

شناسایی یک اختلال یادگیری می تواند دشوار باشد. فرزند شما در صورتی ممکن است اختلال یادگیری داشته باشد که:

• در مورد درک و فهمیدن راهنمایی‎‌ها و دستورالعمل‎‌ها، دچار مشکل شود
• در یادآوری سخنان دیگران نسبت به او دچار مشکل شود
• در راه رفتن، ورزش کردن و مهارت هایی مانند در دست گرفتن مداد، هماهنگی لازم را نداشته باشد
• در انجام تکالیف کتاب‌های مدرسه یا موارد دیگر دچار مشکل می‌شود و یا در ساده‌ترین مسائل اشتباه کند
• در برنامه‌ریزی و زمان‌بندی مشکل داشته باشد
• تمایلی به انجام تکالیف یا فعالیت‌هایی که شامل خواندن، نوشتن یا حل مسائل ریاضی می‌شود، نداشته باشد
• به طور مداوم نتواند تکالیف خود را به تنهایی و بدون کمک دیگران انجام دهد
• مقاومت یا واکنش‌های بیش از حد عاطفی در مدرسه یا در حین انجام فعالیت‌های تحصیلی مانند درس خواندن
کمک به درمان اختلالات یادگیری

درمان و تحت نظر بودن کودکانی که به اختلالات یادگیری مبتلا هستند، باید دراز مدت باشد، زیرا اختلالات یادگیری می توانند با گذر زمان حادتر شوند. به عنوان مثال، یک کودک که در دوران ابتدایی جمع زدن را یاد نگرفته است، مطمئناً در دوران دبیرستان با درس ریاضی نیز مشکل خواهد داشت. کودکان مبتلا به اختلالات یادگیری، اضطراب عملکرد، افسردگی و عزت نفس پایین را تجربه می‌کنند و همین موارد باعث کاهش انگیزه آنها می‌شود. بعضی از کودکان نیز ممکن است تلاش کنند تا توجه خود را از مسائل مهم دور کنند.
اگر شما یا معلم فرزندتان با این احتمال مواجه شده‌اید که فرزندتان دچار اختلال یادگیری شده است، حتما همراه کودک خود به روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید و یا با حضور در مراکز روانسنجی، با تست‌ها و آزمون‌های مخصوص اختلالات یادگیری، زودتر درصدد تشخیص این اختلال باشید.

برای تشخیص هرچه صحیح‌تر اختلالات یادگیری، ابتدا کودک تحت آزمون‌های بینایی، شنوایی و سایر مهارت‌های تحصیلی قرار می‌گیرد. سپس یک متخصص روانشناسی یا متخصص علم یادگیری با توجه به نتایج آزمایشات و تست‌ها، شرایط او در مدرسه و همچنین گفتگو با شما و فرزندتان، تعیین می‌کند که فرزند شما دارای کدام نوع از اختلالات یادگیری است.
از مهمترین و پرکاربردترین آزمون‌های ارزیابی مهارت‌های تحصیلی، آزمون ارزیابی پیشرفت تحصیلی «وودکاک-جانسون» (Woodcock-Johnson) است که با سنجش کامل مهارت‌های کودک، هرگونه ضعف در خواندن، نوشتن، محاسبات ریاضی و درک دستورالعمل را که نشان‌دهنده اختلالات یادگیری هستند، شناسایی می‌کند.

در نظر داشته باشید که بعضی از کودکان به طور طبیعی، مراحل یادگیری مهارت‌های خواندن و نوشتن را به کندی سپری می‌کنند. اما وجود علایم اختلال یادگیری به هیچ عنوان نباید نادیده گرفته شود.

درمان اختلالات یادگیری

اگر کودک شما دچار اختلال یادگیری باشد، ممکن است پزشک برای درمان او از گزینه‌های زیر استفاده کند:
آموزش اختصاصی: یک متخصص و معلم ماهر در زمینه آموزش به کودکان مبتلا به اختلال یادگیری می‌تواند مهارت‌های مورد نیاز را به کودک شما آموزش دهد و سبب بهبود تدریجی توانایی‌های تحصیلی او شود. معلمان همچنین می توانند مهارت‌های آموزشی و سازمانی کودکان شما را بهبود دهند.
درمان: بسته به نوع اختلال یادگیری، برای برخی از کودکان ممکن است از درمان روان‌شناختی استفاده شود. برای مثال، گفتاردرمانی می تواند به کودکان دارای ناتوانی تکلم کمک کند. حرکت‌درمانی نیز ممکن است به بهبود مهارت‌های حرکتی کودک از جمله مشکل نوشتن، کمک کند.
دارو: پزشک کودک شما ممکن است دارو را برای کاهش عوارض ناشی از اختلال یادگیری توصیه کند. در طول پروسه این اختلال کودک شما ممکن است دچار افسردگی یا اضطراب شدید شود و بعضی از داروها ممکن است بره حل این مسئله کمک کنند. برای تصمیم‌گیری بهتر در مورد خطرات و مزایای استعمال دارو با پزشک فرزند خود مشورت کنید.
طب مکمل و جایگزین: برخی تحقیقات نشان می دهد که درمان‌های مکمل و جایگزین مانند موسیقی درمانی می تواند برای کودکان مبتلا به اختلالات یادگیری مفید باشد. با این وجود، تحقیقات بیشتری در این زمینه لازم است.

در حالی که اختلالات یادگیری می تواند مشکلات طولانی مدت ایجاد کند، اما با این حال امید وجود دارد. تشخیص اولیه و درمان می تواند به طور کامل برخی از اختلالات یادگیری را بهبود بخشد. خانواده و معلمان همچنین می توانند به کودکانی که مشکلات مداوم دارند، با یرنامه ریزی و معالجه درست، موفقیت در مدرسه و دیگر حوزه های زندگی کمک کنند.

کاری از:امیر عبداللهی

(۴۸) بازدید

 

10 صفت شخصیتی که برای شروع کسب و کار باید داشته باشید

هیچ دو نفری در این دنیا وجود ندارند که خصوصیات شخصیتی یکسانی داشته باشند و به همین دلیل است که ما در سرتاسر دنیا کارآفرینان و فعالان موفق و ناموفق داریم. تفاوت افراد موفق با افراد ناموفق در این است که افراد و کارآفرینان موفق صفات شخصیتی مورد نیاز برای پیشرفت را به خوبی می‌شناسند و همواره برای تقویت آن‌ها تلاش می‌کنند.
همه انسان‌ها برای موفق شدن به دنیا نیامده‌اند و اگر می‌خواهید به تعریفی که در ذهن خود از موفقیت دارید برسید، باید عواملی را که شما را به سمت هدفتان سوق می‌دهند به خوبی بشناسید و آن‌ها را در خود تقویت کنید. هیچگاه شانس و بخت به تنهایی عامل موفقیت نبوده‌اند و نخواهند بود، بلکه این تلاش مستمر برای پرورش صفات شخصیتی ضروری برای موفقیت است که تفاوت‌ها را رقم می‌زند.

این خصوصیات عبارتند از:

نظم
یک فعال و کارآفرین موفق همواره بر روی اهداف خود متمرکز است و هیچ‌گاه اجازه نمی‌دهد عوامل بیرونی سبب حواس‌پرتی او از اهداف خود در کسب و کار شود. او همواره برای کسب و کار خود برنامه‌های کوتاه و بلند مدت دارد و برای پیشبرد اهداف خود برنامه‌ریزی می‌کند.

• اعتماد به نفس
برای رسیدن به هدفتان باید باور این که هدفتان ارزش جنگیدن دارد را در ذهن خود بپرورانید. مطمئناً شروع هر کسب و کاری با چالش‌های زیادی روبرو است. لذا شما باید اعتماد به نفس خود را بالا ببرید.
افرادی که اعتماد به نفس بالایی دارند، همواره توانایی غلبه بر چالش‌های پیشِ روی خود را خواهند داشت. اگر به اهداف خود ایمان دارید، با اعتماد به نفس بر استرس و چالش‌ها غلبه کنید و با قدرت به سمت هدفتان پیش بروید.

• انعطاف‌پذیری
اگر کسب و کارتان را تازه شروع کرده‌اید، باید بدانید که در دنیای کسب و کار، همه چیز یک فرصت است. ممکن است شما از شرایط و موقعیت‌هایی بهره ببرید که دیگران آن‌ها را ندیده‌اند و همین امر باعث برتری شما نسبت به آن‌ها شود.
همواره ذهن باز و گوش شنوا برای شنیدن انتقادات و نظرات بقیه داشته باشید. بدون شنیدن ایده‌ها و دیدگاه‌های دیگران، شما هرگز نمی‌توانید بهترین راه را از بین هزاران راه، برای رسیدن به هدف خود پیدا کنید.

• شهامت و ریسک‌پذیری
اگر نگاهی به زندگی افراد موفق در دنیا بیاندازید خواهید دید که زندگی آنها مملو از انواع خطر و ریسک بوده‌ است و آن‌ها همواره برای رسیدن به اهداف خود با خطرات زیادی دست و پنجه نرم کرده‌اند. همین یک گواه برای شماست که از خطر و ریسک کردن نترسید.

• رقابت
برای این که در کاری بهترین باشید، باید اطمینان داشته باشید که می‌توانید آن را بهتر از دیگران انجام دهید. این شبیه به برنده شدن در ورزش است، بازیکنان باید انگیزه داشته باشند و باور کنند که می‌توانند برنده شوند، و فقط در این صورت است که می‌توانند بهترین باشند.

• مصمم بودن
اگر می‌خواهید کسب و کارتان را به موفقیت برسانید، باید شکست را به عنوان یک فرصت برای کامیابی و موفقیت ببینید. برای رسیدن به موفقیت مصمم باشید، در غیر اینصورت هیچ استراتژی‌ای به کار شما نمی‌آید، چرا که شما اراده کافی برای بکارگیری استراتژی‌ها جهت سوق به موفقیت را ندارید.

• خلاقیت
خلاق باشید، یعنی همواره ذهنی باز و آماده برای داشتن ایده‌های جذاب داشته باشید، هر لحظه به دنبال ایده‌های جدید و بکر برای گسترش و بهبود کسب و کار خود داشته باشید.
خلاقیت به این معناست که بتوانید بین دو موقعیت و اتفاق نامربوط، ارتباط برقرار کنید و از آن به نفع موقعیت و کسب و کار خود استفاد کنید. اگر کسب و کارتان در رابطه با تولید یک محصول است، به دنبال محصولی جدید و منحصر به فرد باشید، و اگر کسب و کاری در زمینه ارائه خدمات دارید، به دنبال خدماتی جذاب و مفید و پرطرفدار باشید که بتواند نیاز مشتری را به خوبی برطرف کند.

• اخلاق کاری

در دنیای کسب و کار، رؤسایی که به دنبال موفقیت بیشتری هستند، هرگز در گوشه‌ای نمی‌ایستند و شاهد روند انجام کار نمی‌شوند، بلکه آن‌ها نیز دست به کار می‌شوند و به کارمندانشان روند صحیح انجام کار را نشان می‌هند و کاملا مسلط بر روند کار کارمندانشان، تلاش می‌کنند نتیجه‌ای دلخواه و به نفع کسب و کارشان بدست بیاورند. در نظر داشته باشید که برای پیشرفت شغلی همواره باید دو فاکتور اخلاق کاری و کار منطقی، اصولی و درست را در کنار یکدیگر قرار دهید و به آن‌ها عمل کنید.

• مهارت‌های اجتماعی
هیچکس نمی‌تواند به تنهایی موفق شود. اگر می‌خواهید کسب و کاری همواره رو به رشد داشته باشید، باید مهارت‌های ارتباطی قوی داشته باشید. همه این‌ها همیشه در پیشرفت کسب و کارتان به شما کمک می‌کند.

• اشتیاق
آخرین اما مهم‌ترین فاکتور اشتیاق است. اگر به دنبال کسب درآمد هستید، باید عاشق کارتان باشید. اگر می‌خواهید همواره انگیزه لازم برای کارتان را داشته باشید، باید آن را دوست داشته باشید. و مهمتر از همه این که اگر می‌خواهید ساعت‌های طولانی و متمادی برای کسب و کارتان وقت صرف کنید بدون این که از آن دل‌زده و خسته شوید، باید عاشق کارتان باشید. صاحبان کسب و کارهای موفق از رده پایین شروع می‌کنند و به بالای نردبان می رسند. هنگامی که شروع به کوهنوردی می‌کنید، انگیزه شما رسیدن به قله است.

اگر این صفات شخصیتی در شما وجود ندارند یا به اندازه کافی برجسته نیستند، به این معنانیست که شما نمی‌توانید در کار خود موفق شوید، بلکه این تازه شروع کار برای شماست. در واقع تشخیص دقیق صفات شخصیتی کار ساده‌ای نیست و گاهی افراد به اشتباه فکر می‌کنند که یک خصوصیت خاص در آن‌ها بسیار ضعیف یا بسیار برجسته است، در حالی که واقعیت چیز دیگری است. مثلاً ممکن است شما به اشتباه فکر کنید که خلاقیت کافی برای شروع کسب و کاری جدید را ندارید.
در این حالت شما باید با استفاده از روش علمی، میزان دقیق هر یک از خصوصیات شخصیتی فوق را در خود بسنجید و در صورتی که یکی از آن‌ها به اندازه کافی در شخصیت شما برجسته نباشد، تلاش کنید که آن را تقویت کنید و راه را برای موفقیت خود هموار کنید.

(۴۳) بازدید

 

بهترین ورزش برای کودک شما چه ورزشی است؟

سوالی که ممکن است برای همه، خصوصاً والدین پیش بیاید این است که چه ورزشی برای یک کودک مناسب‌تر است. پاسخ این سوال به عوامل متعددی بستگی دارد که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم.
در حقیقت شما می‌توانید با تشویق کودکتان به تحرک بدنی و ورزش، با یک تیر دو نشان بزنید، یعنی هم او را به تحرک فیزیکی و جسمی تشویق کنید و هم باعث شکوفایی و بروز مهارت‌های او شوید.
گفته می‌شود بعد از ۶ الی ۷ سالگی، ویژگی‌های فیزیکی و خصوصیات ذهنی و رفتاری کودکان شکوفا می‌شود، به همین دلیل برای این که این شکوفایی فیزیکی و جسمی در سمت و سوی موثر و مناسبی پیش برود، بهتر است کودک را به ورزش و تحرک جسمی تشویق کنیم.
حضور منظم در یک برنامه ورزشی فواید زیادی در رشد فیزیکی، جسمی و ذهنی کودک شما خواهد داشت.
برخی از این فواید به شرح زیر هستند:
• فعالیت بدنی منظم
• توسعه مهارت های حرکتی
• تجربه لذت و هیجان
• ایجاد اعتماد به نفس
• توسعه مهارت‌های اجتماعی
• یادگیری حضور در کار گروهی و ورزش
• ارتباط و برخورد با افراد مختلف
• به چالش کشیدن خود
• یادگیری انجام تمرینات و کارها بصورت منظم
• یادگیری نحوه گوش دادن به دستورالعمل‌ها و پیروی از قوانین
آیا کودک شما آمادگی لازم برای ورزش را دارد؟
منطقی است قبل از تنظیم برنامه ورزشی برای کودکتان، ابتدا این مسأله را بررسی‌ کنید که آیا کودک شما از نظر جسمی، ذهنی و روحی، آمادگی حضور در برنامه‌های ورزشی را دارد یا نه؟ منظور از آمادگی این است که کودک در موارد زیر به آمادگی کافی رسیده باشد:
• بلوغ فیزیکی: انواع ورزش‌ها با توجه به ویژگی‌های فیزیکی افرادی که تمایل به انجام آن‌ها دارند، متفاوت هستند. آیا فرزند شما توانایی، قد، انعطاف‌پذیری، استقامت و یا سایر ویژگی های مورد نیاز برای شروع یک ورزش خاص را دارد؟
• بلوغ عاطفی: شاید برایتان جالب باشد که بدانید انجام هر ورزشی نیاز به آمادگی روحی و بلوغ عاطفی دارد. آموزش، کار گروهی، فشار، استرس فیزیکی و ذهنی، کنترل و رقابت با دیگران با نگرش و ذهنیت مثبت، همگی نیاز به آمادگی روحی کافی دارند.
• تایید پزشک: ناتوانی جسمی یا شرایط فیزیکی مزمن در صورتی که با ورزش نامناسب همراه شود، می تواند یک چالش یا حتی یک خطر را برای کودکتان ایجاد کند. پس قبل از تنظیم و انتخاب برنامه ورزشی، با مشورت پزشک، از سلامت جسمی و روحی کودکتان اطمینان حاصل کنید.

انتخاب ورزش مناسب برای کودکان

پیدا کردن یک ورزش که به تناسب جسمی و ذهنی کودک شما بستگی دارد. از جمله عوامل موثر در انتخاب ورزش مناسب برای کودک عبارتند از:
• سن: کودکان ۶ تا ۹ ساله دارای مهارت های ابتدایی حرکتی هستند و مهارت‌های حرکتی پیچیده کمتری دارند. کودکان در سنین پایین‌تر، آشنایی کمتری با کار گروهی و پیروی از قوانین و دستورالعمل‌ها دارند، اما به تدریج که بزرگ‌تر می‌شود با چیزهایی مانند استراتژی و همکاری در کار گروهی آشنا می‌شوند و می‌توانند فشار و استرس خود را کنترل کنند و در ورزش و تیم خود مؤثرتر واقع شوند.
ن علاقه شخصی: آیا کودک شما گرایش به ورزش خاصی دارد؟ بیشتر دوست دارد به تماشای بازی‌های محلی بنشیند یا بازی‌های تلویزیونی را دنبال می‌کند؟ کنجکاوی و شور و شوق، محرک‌های خوبی برای کودک هستند تا ورزش مورد علاقه خود را دنبال کند.
• خلق و خوی: کودکان با توجه به شخصیت و خلق و خوی خود، ممکن است به ورزش‌های گروهی یا انفرادی روی بیاورند. کودکانی که دارای شخصیت اجتماعی هستند بیشتر به ورزش‌های تیمی و گروهی مانند بسکتبال و فوتبال و… روی‌ می‌آورند. در مقابل، کودکانی که به نسبت کمتری اجتماعی هستند و بیشتر به دنبال اهداف شخصی هستند، ورزش‌های انفرادی مانند شنا، شطرنج و… را انتخاب ‌می‌کنند.
• ویژگی‌های فیزیکی: آیا کودک شما قد بلندی دارد؟ آیا بدن او انعطاف‌پذیر است؟ آیا او دارای قدرت بدنی کافی است؟ افراد با ویژگی‌های بدنی مختلف، می تواند ورزش‌های مختلفی را که مناسب ویژگی‌های فیزیکی بدن آنهاست انجام دهند. اما به خاطر داشته باشید که این بدان معنا نیست که اگر ورزشی مناسب ویژگی بدنی فردی نباشد، او از آن لذت نخواهد برد.
• برنامه زمانبندی کودک: برخی ورزش‌ها از لحاظ زمان‌بندی، نیاز به تمرین‌ها و شرکت در جلسات یادگیری در زمان خاص دارند. آیا کودک شما می‌تواند در زمان معین تمام این کارها را انجام دهد به طوری که به برنامه تحصیلی و دیگر برنامه‌های او آسیبی نرسد؟
• برنامه خانواده: قبل از انتخاب ورزش مناسب برای کودکتان به این نکته توجه کنید که ممکن است برنامه خانوادگی شما تحت تاثیر ورزش کودکتان قرار گیرد. ممکن است جلسات تمرین و یادگیری کودکتان، آخر هفته تشکیل شود. پس قبل از انتخاب ورزش مناسب کودکتان بهتر است تمام جوانب آن را بسنجید.
• هزینه: برخی از ورزش‌ها نیازمند هزینه مالی بالایی مانند هزینه تجهیزات و لباس هستند. آیا خانواده شما می‌تواند از پس این هزینه‌ها برآید؟

آزمون‌های استعدادیابی ورزشی

گفتیم که از مهم‌ترین عوامل موفقیت ورزشی کودکان، ویژگی‌ها و توانایی‌های فیزیکی اوست. اما چطور باید تشخیص دهید که کودکتان از نظر جسمی چه توانمندی‌هایی دارد؟ خوشبختانه آزمون‌های استعدادیابی ورزشی به کمک شما می‌آیند و این کار را برای شما انجام می‌دهند. این آزمون‌ها با ارزیابی دقیق مهارت‌های جسمی و حرکتی کودک، نقاط قوت و ضعف او را شناسایی می‌کنند و در انتخاب ورزش مناسب به شما کمک می‌کنند.

مهمترین آزمون‌های استعدادیابی ورزشی:

• آزمون تسلط بر مهارت‌های حرکتی بروینینکس-ازرتسکی (BOT-2)
این آزمون که پرکاربردترین آزمون مهارت‌های حرکتی به حساب می‌آید، با سنجش تمامی مهارت‌های حرکتی ظریف و درشت مانند هماهنگی اندام‌ها، دقت، ظرافت، تعادل، قدرت و سرعت انجام حرکات، برتری کودک در هریک از این موارد را تشخیص می‌دهد و نقاط قوت و مشکلات حرکتی او را شناسایی می‌کند.

• آزمون بِیلی (Bayley-III)
آزمون بِیلی از مهمترین آزمون‌های استعدادسنجی کودکان است و قادر است استعداد کودکان را از بدو تولد شناسایی کند. این آزمون علاوه بر مهارت‌های حرکتی، توانایی‌های کودک در سایر زمینه‌ها مانند استعداد اجتماعی، هوش و صفات شخصیتی دیگری که می‌تواند در تعیین گروهی یا انفرادی بودن ورزش به شما کمک کند را نیز برای شما آشکار کند.
کمک و همراهی شما در تمام مراحل از انتخاب تا به انجام و حصول هدف ورزش مناسب برای کودکتان، می‌تواند به عنوان محرک و انگیزه برای کودکتان باشد و او از پس تمام مراحل به خوبی برآید.

با پرسیدن چند سوال از جمله سوالات زیر، اطمینان حاصل کنید که ورزش انتخاب شده مناسب است و کودکتان احساس رضایت و خوشنودی کافی از انجام آن را دارد.
• آیا امروز از انجام تمرینات ورزش لذت بردی؟
• آیا امروز حرکت یا مهارت جدیدی در مورد ورزش خود یادگرفتی؟
• کدام قسمت از ورزش برای تو هیجان انگیز بود و کدام قسمت کمتر توجه تو را جلب کرد؟
• بیشترین و کمترین چیزی که در مورد تیم و مربی تیم دوست داری چیست؟
از این که کودک شما در مدت زمان کوتاه چند ورزش مختلف را امتحان کند به قول معروف از این شاخه به آن شاخه بپرد، تعجب نکنید، زیرا او به دنبال یافتن ورزشی است که در آن بهترین عملکرد را دارد و از آن لذت می‌برد. او با امتحان هر ورزش تجربه جدید و مفیدی را یاد خواهد گرفت.

(۳۴) بازدید

 

اختلال وسواسی جبری چه نشانه‌هایی دارد؟

اختلال وسواسی-جبری (Obsessive-Compulsive Disorder) نوعی از اختلالات روانی به حساب می‌آید. افرادی که مبتلا به OCD معمولا افکار وسواسی و رفتارهای تکراری و یا جبری دارند و در برخی موارد حتی وسواس و اجبار به طور همزمان و با هم، فرد را درگیر خود می‌کنند.
اختلال وسواسی-جبری به معنای وجود افکار منفی و یا جویدن ناخن نیست، بلکه این اختلال می تواند کار، مدرسه و روابط فرد مبتلا به آن را تحت تاثیر قرار دهد و زندگی او را از روند عادی و نرمال خارج کند. در واقع با وجود این اختلال در ذهن یک شخص، اقدامات و افکار او خارج از کنترلش خواهند بود.
به عنوان مثال، یک فکر مبهم مانند این است که فرد فکر کند اعضای خانواده یا نزدیکانش در صورتی که لباس‌ها و وسایل خود را هر روز دقیقا جای خودشان قرار ندهند، صدمه خواهند دید. از سوی دیگر، عادت اجباری به این اطلاق می‌شود که فرد پس از دست زدن به یک وسیله کثیف، دست‌هایش را ۷ بار بشوید. در تمام این موارد، فرد بیمار به صورت ارادی هیچ تمایلی برای این افکار و اقدامات ندارد و ابتلا بهOCD باعث شده است که میل و اراده فرد، کنترل افکار و اعمال او را از دست بدهند.
افراد مبتلا به OCD قائل به این موضوع هستند که از افکار مبهم و اقدامات جبری خود، حس خوشایندی بدست نمی‌آورند، چون لذت نمی‌برند و نمیتوانند عادت انجام این کار را متوقف کنند. اما با این حال در صورت ترک این حالات نیز حس بدی به آن‌ها دست می‌دهد و دوباره افکار و اعمال خود را از سر می‌گیرند.
علائم
وسواس و جبر می‌تواند شامل بسیاری از موارد مختلف مانند نیاز به نظم و پاکیزگی، احتکار و افکار ناخواسته در مورد مذهب، خشونت، روابط جنسی و یا اعضای بدن باشد.
افکار وسواسی می تواند شامل موارد زیر باشد:
• ترس از میکروب یا کثیفی
• نگرانی در مورد صدمه دیدن یا آسیب دیدن دیگران
• وسواس در مورد این که همه چیز سر جای خود قرار گیرد
• اعتقاد بر این که برخی اعداد یا رنگ‌ها معنای خاصی از خوب بودن یا بد بودن دارند
• چشمک زدن، تنفس عمیق یا سایر واکنش‌های اعضای بدن
• حس ناخواسته سوء ظن و بی اعتمادی به دوست یا همسر
اقدامات اجباری نیز شامل موارد زیر می‌باشد:
• شستن چندین باره دست‌ها
• بررسی تکراری و چندین باره درب قفل شده، قفل ماشین، کلید برق و موارد مشابه
• نیاز به شمارش همه چیز، مانند قدم‌ها یا تعداد بطری‌های یک قفسه
• قرار دادن اقلام در یک نظم دقیق، مانند قوطی‌های دارای برچسب در یک ردیف
• ترس از گرفتن دستگیره‌های در، استفاده از توالت عمومی یا دست دادن با دیگران
علل
پزشکان هنوز کشف نکرده‌اند که چرا برخی افراد به اختلال وسواسی-جبری مبتلا می‌شوند. تحقیقات نشان می‌دهد که برخی از ناحیه‌های مغز در افراد مبتلا به OCD عادی به نظر نمی‌رسند، اما برای رسیدن به علل اصلی آن، نیاز به تحقیقات بیشتری است. تحقیقات همچنین نشان می‌دهند که OCD در زنان شایع‌تر از مردان است.
علائم OCD اغلب در نوجوانان یا جوانان ظاهر می شود و استرس می تواند علائم OCD را بدتر کند. ممکن است ژن یا ژن های مرتبط با OCD وجود داشته باشد که دلیل به وجود آمدن این اختلال باشند، اما این مسأله هنوز از نظر علمی ثابت نشده است.
احتمال ابتلا به اختلال وسواسی-جبری در صورت وجود موارد زیر در یک فرد بسیار بیشتر می‌شود:
• والدین، خواهر و برادر، یا فرزند مبتلا به OCD
• افسردگی، اضطراب یا تیک عصبی
• تجربه تروما یا ضایعه روحی
• سابقه سوء استفاده فیزیکی و جنسی در زمان کودک
تشخیص
برای تشخیص اختلال وسواسی-جبری، پزشک متخصص با معاینه فیزیکی و بررسی علائم بالینی فرد، نسبت به ابتلای فرد به OCD تصمیم می‌گیرد. برای بررسی علائم، پزشک احساسات، افکار و عادت‌های فرد را بررسی خواهد کرد و در صورتی که این افکار و عادت های وسواسی و جبری، حداقل یک ساعت در روز فرد را از فعالیت‌های روزمره و آنچه که می‌خواهد انجام دهد، دور نگه دارد و اختیار و ابتکار عمل را از او بگیرد، ممکن است مبتلا به OCD باشد.
آزمو‌ن‌های تشخیص اختلال وسواسی-جبری:
اختلال وسواسی-جبری علاوه بر نشانه‌هایی که ذکر شد، مشکلات دیگری را نیز برای فرد مبتلا به دنبال دارد. افراد مبتلا به این اختلال معمولاً در عملکردهای شناختی خود مانند حافظه دیداری، تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی با مشکلات بسیاری مواجه می‌شوند. برای شناسایی این مشکلات در فردی که احتمال ابتلا به OCD در او وجود دارد، از آزمون شناختی CANTAB استفاده می‌شود. این آزمون که یکی از کامل‌ترین آزمون‌های شناختی است، با ارزیابی دقیق و جامع عملکردها و مهارت‌های شناختی فرد، می‌تواند در تشخیص اختلال وسواسی-جبری و سایر اختلالات روانی، بسیار مؤثر باشد.
درمان
تا کنون هیچ درمان دارویی قطعی‌ای برای OCD یافت نشده است، اما با کمک گرفتن از روش‌های درمان روان‌شناختی می‌توان ظهور و اثرگذاری علایم OCD در زندگی فرد مبتلا را کاهش داد. برای این کار، پزشک معالج ممکن است گفتاردرمانی یا روان‌درمانی یا هر دو را برای فرد تجویز کند.

(۸) بازدید