والدین کودکان و نوجوانان دارای اوتیسم بخوانند

عکس مربوط به آموزش و ارتقا سلامت

اختلال اوتیسم چیست؟

اختلال درخودماندگی یا اوتیسم، یکی از اختلالات طیف درخودماندگی و در واقع، معروف ترین آنهاست. موارد ذکر شده در زیر، عواملی هستند که در مورد اختلالات این طیف، بین متخصصان به عنوان حقایقی علمی پذیرفته شده اند.

مشکلاتی که مانند درخودماندگی مرتبط با ناتوانی های تحولی هستند، دارای پایه ی نورولوژیکی و مغزی هستند و والدین در مبتلا شدن فرزندانشان به این اختلال مقصر نیستند؛ شروع این اختلال در پسران، چهار برابر دختران است؛ در امریکا، از هر ۱۶۶ کودک، یک نفر مبتلا به اختلال درخودماندگی ا ست.

شیوع این اختلال در ۳۰ سال اخیر، رشد بی سابقه ای داشته است. کودکانی که مبتلا به یکی از اختلالات

طیف درخودماندگی تشخیص داده می شوند، به درمانی به موقع و موثر نیاز دارند و در کار درمانی آنها نباید به هیچ وجه تعلل کرد.

رفتارهای کودکان اوتیستیک اغلب برای والدین و درمانگران مشکل آفرین و ناراحت کننده است. این رفتارها ممکن است نامناسب، تکراری، تهاجمی و خطرناک باشد و همین طور ممکن است شامل تکان دادن مکرر دست ها، حرکت مداوم انگشتان، تکان دادن بدن به جلو و عقب، گذاشتن اشیا دردهان و یا کوبیدن سر به اشیا دیگر باشد.

همچنین کودکان اوتیستیک ممکن است به رفتارهای خودآزاری مانند آسیب زدن به چشمان و یا گاز گرفتن دستان خود عادت داشته باشند. این کودکان همچنین ممکن است نسبت به درد و سوختگی عکس العملی

نشان ندهند. گاهی کودکانی نیز مشاهده شده اند که بدون دلیل به دیگران حمله کرده اند. دلایل بروز این رفتارها در کودکان اوتیستیک هنوز به طور دقیق یافت نشده است و بسیار پیچیده می باشد ولی برخی از متخصصین معتقدند که اختلالات در حواس پنجگانه کودک می تواند باعث بروز این رفتارها شوند و کودک با این رفتارها می خواهد این حواس را ارضا کند.

اختلال در مهارت های ارتباطی نیز )هم کلامی وهم نوشتاری( مشکل مهمی در کودکان اوتیستیک می باشد. آنها نمی دانند که ارتباط چگونه برقرار شده و چه اهمیتی دارد همچنین این کودکان اغلب در شروع ارتباط و برقراری ارتباط دو طرفه مشکل دارند.

بسیاری از این کودکان  نیز مشکلات گفتاری دارند و ممکن است هیچگاه در طول زندگی خود صحبت نکنند و یا اینکه دیر شروع به صحبت کردن بکنند. بعضی از این کودکان هم ممکن است از مهارت کلامی به شیوه ای  نادرست استفاده بکنند مثلا هر کلمه و یا جمله ای که به آنها گفته می شود را تکرار کنند )تکرار طوطی وار( و یا اینکه فقط از تک کلمات برای ارتباط استفاده می کنند. البته باید یادآور شد که مشکلات ارتباطی می توانند باعث بروز ناهنجاری های رفتاری شوند مثلا کودکی که قادر نیست نیاز خود را بیان کند ممکن است شروع به فریاد کشیدن و یا خودآزاری کند. روش های فراوانی برای بهبود مشکلات اجتماعی، کلامی، اختلالهای حسی  کودکان طراحی شده است. برخی ازاین روش ها عبارتند از: ایِ بی ای، آموزش جزء به جزء، فلِور تایم، داستان های اجتماعی و بهبود مجموعه حواس پنجگانه.

مروری بر اختلال اوتیسم

در گذشته به ندرت در مورد نرخ خودکشی افراد دارای طیف اوتیسم صحبت می شد. اما تحقیقات زیادی از پنج سال پیش تاکنون بر روی این مسأله متمرکز شدند. هر چند که بروز رفتارهای آسیب به خود در کودکان و نوجوانان اوتیسمی با سطح بینش پایین تر نسبتاً شایع بود، اما در حال حاضر شواهدی در اختیار داریم که نشان می دهد رفتارهای خود تخریب گرایانه و اقدامات منجر به خودکشی در نوجوانان اوتیسمی باهوش تر هم رخ می دهد.

مطالعه ای در انگلستان و در سال ۲۰۱۴ نشان داد که از 367 بیمار مبتلا به اختلال آسپرگر، 66 درصد افکار خودکشی و 3۵ درصد اقدامات یا برنامه های خودکشی را گزارش کرده اند. این میزان خودکشی بیش از میزانی است که به طور معمول در بیماری های روانپزشکی دیده می شود. در این مطالعه 31 درصد شرکت کنندگان به افسردگی دچار بودند. افسردگی به عنوان یک پیش بین قوی برای بروز این افکار و برنامه های خودکشی به شمار می رود. همچنین در این مطالعه، محققان متوجه شدند افرادی که علائم اوتیستیک شدیدتری دارند، بیشتر احتمال دارد که افکار یا رفتارهای خودکشی داشته باشند. این مسأله می تواند توضیح دهد چرا افراد مبتلا به اتیسمی که بیشتر از علائم یا نقص خود آگاهی دارند، بیشتر در معرض خطر افسردگی و خودکشی قرار دارند.

عکس مربوط به آموزش و ارتقا سلامت
عکس مربوط به آموزش و ارتقا سلامت
عکس مربوط به آموزش و ارتقا سلامت

سال گذشته میلادی مطالعه دیگری در کشور تایوان انجام شد که به دنبال کشف آن دسته از ویژگی های خاص اوتیسم بود که خطر بروز افکار و رفتارهای منجر به خودکشی در این افراد را افزایش می داد. آن ها ویژگی های اوتیسم را در چهار حوزه ارتباطات اجتماعی، زبان عمل گرایانه، رفتارهای تکراری و معاشرت پذیری تقسیم بندی کردند. پژوهشگران متوجه شدند که نقص در ارتباطات اجتماعی به میزان زیادی افکار و اقدامات خودکشی را در نوجوانی پیش بینی می کند. این میزان تقریباً دو برابر جمعیت عمومی است. آن ها همچنین علائم افسردگی را در سن 12 سالگی در این مراجعان مورد بررسی قرار دادند و دریافتند که نزدیک به یک سوم افکار و رفتارهای منجر به خودکشی از افسردگی ناشی می شود.

با توجه به همه این ها روشن است که افراد مبتلا به اوتیسم در معرض خطر بیشتری برای خودکشی هستند. علاوه بر این نوجوانانی که آگاهی بیشتری از تفاوت هایشان دارند و ارتباطات اجتماعی کمتری نشان می دهند، خطر بیشتری تهدیدشان می کند. ما می توانیم این خطر را با شناسایی و درمان افسردگیِ همراه با اوتیسم در اسرع وقت کاهش دهیم؛ همچنین از طریق تلاش برای بهبود روابط اجتماعی و مهارت های اجتماعی تا آنجا که امکان دارد. گروه های ارتقاء مهارت های اجتماعی و حتی روش های تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی می تواند به تسهیل برقراری ارتباطات اجتماعیشان کمک کند. از سوی دیگر، درمان اختلال اضطراب اجتماعی هم که اغلب در افراد مبتلا به اوتیسم وجود دارد بسیار مهم است. اضطراب اجتماعی بیشتر به توسعه تجربه های جدید در روابط اجتماعی این افراد لطمه می زند و منجر به اجتناب از موقعیت های اجتماعی می شود. همچنین باعث می شود تا هر گونه تمایل به دوست یابی یا بهبود مهارت های اجتماعی غیر قابل تحمل و دشوار به نظر برسد. اگر شما هم پدر یا مادر یک کودک دارای اوتیسم هستید از همین الان وقت را غنیمت بشمارید.

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!