با اضطراب اجتماعی ناشی از صرع چه کنیم؟

اختلال اضطراب اجتماعی چیست؟

افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی به ­صورت شدید از این­که مورد نگاه و قضاوت دیگران قرار بگیرند می­‌ترسند. ممکن است این ترس آن­قدر شدید باشد که کار، درس یا سایر فعالیت­‌های فرد را تحت تاثیر قرار دهد.

با این­که بسیاری از افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی درمی‌یابند که ترسشان بیش از اندازه و غیر منطقی است، نمی­‌توانند بر آن غلبه کنند.

آن­‌ها اغلب چند روز یا چند هفته قبل از شروع وضعیتی که از آن می‌­ترسند دلشوره می­‌گیرند. به ­علاوه، معمولا دچار عزت نفس پایین و افسردگی می­‌شوند.

در بعضی از موارد، اختلال اضطراب اجتماعی تنها به یک موقعیت مثل ترس از سخنرانی در جمع، محدود می­‌شود یا ممکن است فرد تنها زمانی­‌که کنار دیگران است دچار علائم اضطراب اجتماعی شود. اگر درمان اضطراب اجتماعی انجام نشود، پیامدهای جدی به دنبال دارد. مثلا، مانع از رفتن افراد به محل کار یا مدرسه می­‌شود و فرد نمی‌­تواند با دیگران دوست شود.
علائم فیزیکی، که معمولا همراه با استرس شدید ناشی از اختلال اضطراب اجتماعی است، شامل سرخ شدن، تعریق، لرزش، حالت تهوع و اختلال در گفتار می­‌شود.

از آن­جایی­‌که این علائم اضطراب اجتماعی ظاهری ترس از مورد تایید واقع نشدن را افزایش می‌­دهد، خود علائم منبع دیگری از ترس است و چرخه­‌ی پلیدی را به وجود می‌آورد: از آن­جایی که افراد دچار اختلال اضطراب اجتماعی نسبت به تجربه­ این علائم نگران می­‌شوند، احتمال بروز علائم نیز بیشتر می­‌شود.

اختلال اضطراب اجتماعی معمولا در بین اعضای خانواده وجود دارد و ممکن است همراه با افسردگی یا سایر اختلالات اضطراب نظیر اختلال هراس یا اختلال وسواس فکری-عملی باشد. بعضی از افراد دچار اختلال اضطراب اجتماعی برای فرار از این وضعیت به الکل یا مواد دیگر رو می‌­آورند که منجر به اعتیاد می­‌شود.

برآوردها نشان می­‌دهد حدود ۷ درصد از جمعیت ایالت متحده دچار اختلال اضطراب اجتماعی هستند. اختلال اضطراب اجتماعی در زنان دو برابر مردان رخ می‌­دهد اما درصد بیشتری از آقایان برای درمان این وضعیت کمک دریافت می­‌کنند. این اختلال معمولا از کودکی یا اوایل نوجوانی شروع می‌­شود و به­ ندرت پیش می‌­آید که بعد از ۲۵ سالگی رخ دهد.

دلیل ایجاد اختلال اضطراب اجتماعی چیست؟

تنها زمانی اختلال اضطراب اجتماعی در فرد تشخیص داده می­‌شود که اجتناب، ترس یا اضطراب نسبت به موقعیت اجتماعی در زندگی روزمره، شغل و زندگی اجتماعی اختلال ایجاد کند یا فرد در اثر اضطراب دچار استرس قابل توجه شود. DSM-5 برای تشخیص علائم اختلال اضطراب اجتماعی معیارهای زیر را ارائه کرده است:

  • فرد از یک یا چند موقعیت اجتماعی که در آن مورد بازپرسی و توجه دقیق دیگران قرار بگیرد می‌­هراسد. برای نمونه می­‌توان به ملاقات با افراد غریبه، نگاه کردن به او هنگام غذا خوردن یا سخنرانی اشاره کرد.
  • فرد می­‌ترسد طوری رفتار کند که شرمنده شود یا مورد قضاوت منفی قرار گیرد.
  • فرد تقریبا همیشه با قرار گرفتن در موقعیت­‌های اجتماعی دچار اضطراب شدید می­‌شود.
  • فرد از موقعیتی که نسبت به آن وحشت دارد می­‌گریزد یا با اضطراب و پریشانی آن را تحمل می­‌کند.
  • ترس یا اضطراب فرد نسبت به خطر واقعی موقعیت اجتماعی غیرمنطقی است.
  • ترس یا اضطراب فرد دائمی است و معمولا تا شش ماه یا بیشتر طول می­‌کشد.
  • اجتناب، اضطراب یا پریشانی به­ طرز قابل توجهی عملکرد اجتماعی، تحصیلی یا شغلی فرد را مختل می­‌سازد.
    از جمله علائم اضطراب اجتماعی به شکل فیزیکی می‌­توان به موارد زیر اشاره کرد:

سرخ شدن، تعریق، لرزش، بالا رفتن ضربان قلب یا احساس «خالی شدن ذهن»
حالت تهوع یا به هم خوردن مزاج
حالت ایستادن فرد تغییر می­‌کند، با دیگران ارتباط چشمی برقرار نمی­‌کند یا بسیار آرام صحبت می­‌کند.
به ­علاوه، تنها زمانی قادر به تشخیص علائم اضطراب اجتماعی و ترس یا اضطراب خواهیم بود که فرد در حال سخنرانی یا اجرا در جمع باشد.

پیامد ناشی از بیماری صرع چیست؟

اضطراب ناشی از صرع

اضطراب اجتماعی پیامدهایی نظیر انزوا، از دست دادن عزت نفس و سبک زندگی مختل را در پی دارد. اگر چه تا به حال تحقیقات کمی در مورد این اختلال در افراد دارای صرع به انجام رسیده است اما چند مطالعه ی اخیر نشان داده اند که ممکن است این اختلال در افراد داری صرع شایع تر بوده و تشخیص و درمان آن به دلیل شرایط بیمار سخت تر باشد.

افراد دارای صرع نسبت به جامعه نرمال با احتمال بیشتری به آگورافوبیا مبتلا می شوند. در واقع اختلال اضطراب اجتماعی در افرادی که داروهای ضد صرع مصرف می کنند بیشتر دیده می شود و حتی مصرف زیاد این قرص ها می تواند نشانه ای از این باشد که فرد کنترل ضعیف تری روی حملات صرع خود دارد.

طبق گفته دکتر اوررا، نورولوژیست، اختلال اضطراب اجتماعی با دیگر اختلالات اضطرابی متفاوت است. این اختلال به مقدار زیادی به کنترل صرع و محیط بیرون (این که جامعه چه دیدگاهی نسبت به صرع دارد) وابسته است.

افرادی که آگاهی بیشتری نسبت به شرایط صرع خود دارند کمتر به اختلال اضطراب اجتماعی مبتلا می شوند. اما آن دسته از افراد مبتلا به صرع که اختلال اضطراب اجتماعی هم دارند، حملاتشان را شدیدتر درک کرده و بیشتر از این می ترسند که دیگران شاهد حمله صرع آن ها باشند. پیشنهاد ما به این دسته از بیماران این است که حتما این موارد را پزشک خود در میان بگذارند. درمان اختلال اضطراب اجتماعی و آگورافوبیا به صورت کلی شامل درمان های شناختی-رفتاری، دارودرمانی یا ترکیبی از آن هاست.

امکان ارسال دیدگاه وجود ندارد!